BaşlıcaSiyasət

Qardman-Şirvan-Naxicevan Ümumaməni Birliyi Azərbaycanın Ombudsmanı Səbinə Əliyevanın bəyanatına münasibət bildirib

Qardman-Şirvan-Naxicevan Ümumaməni Birliyi Azərbaycanın Ombudsmanı Səbinə Əliyevanın bəyanatına münaisbət bildirib.

“Azərbaycanın hüquq müdafiəçisi vəzifəsini tutan Səbinə Əliyeva tarixi keçmişin və indinin reallıqlarını dəyişdirmək, Azərbaycanda akkreditə olunmuş bir sıra beynəlxalq hüquq müdafiə təşkilatlarının, diplomatik korpusun nümayəndələrini yenidən çaşdırmağa çalışır. Bu, Azərbaycan siyasi ikiüzlülüyünün nümunələrindən biridir. Azərbaycanın “tarixi” keçmişinin himayədarlarından biri olan Heydər Əliyev 31 mart tarixini “Azərbaycanlılara qarşı soyqırımı günü” elan edib. Bu da erməni soyqırımına qarşı tarazlıq yaratmaq və Azərbaycan cinayətlərini gizlətməklə yanaşı, həm də Ermənistana və ermənilərə qarşı ictimai nifrət yaratmaq kimi əsas məqsədi güdür. və ermənilər.

Lakin həm Heydər Əliyev, həm Səbinə Əliyeva, həm də “Azərbaycan soyqırımı”ndan danışan hər kəs tarixə, xüsusən 1918-ci ildə Bakı hadisələri ilə bağlı siyasi məqsədyönlü korluq göstərirlər. 1918-ci ildə Martın sonunda Bakı bir tərəfdən müsavatçıların, digər tərəfdən isə Bakı bolşevikləri arasında hakimiyyət uğrunda mübarizənin mərkəzinə çevrildi.

Bir neçə gün ərzində Bakıda hakimiyyət uğrunda mübarizə həm də hərbi xarakter daşıyırdı və onun nəticələrini sifarişlərlə yazılan müasir Azərbaycan tarixşünaslığında “erməni xalqı tərəfindən “azərbaycanlılara” qarşı həyata keçirilən soyqırımı təqidm olunur. Lakin azərbaycanlılar onların zəngin adamlarından biri olan Hacı Zeynalabdin Tağıyevin sözlərini unudurlar. O qeyd etmişdir ki, “Bakı hadisələri erməni-tatar toqquşması xarakteri daşımırdı və erməni hərbi birləşmələri 14 mindən çox müsəlmanı xilas edərək onlara sığınacaq verdilər”.

Başqa sözlə, Azərbaycan hakimiyyəti “böyük” həmyerlisinin sözlərinin üstündən keçirlər, faktların məzmununu təhrif edirlər.

Öz xalqı üçün soyqırım tarixi uydurmaqdan böyük zarafat yoxdur. Lakin bu tendesiya Heydər Əliyevlə deyil, daha əvvəl, 1918-ci ildə başlamışdır. Azərbaycan müsəlman hökuməti 1918-ci ildə Bakıda 30 mindən çox erməninin qırğınını mart hasdisələrinin qisası kimi əsaslandırmağa başladı.

Yəni erməniləri törətmədikləri cinayətdə ittiham etmək və öz cinayətlərini “tarazlaşdırmaq” bəhanəsi ilə reallıq əvvəldən manipulyasiya edilib. Və reallıq budur ki, 1918-ci ildə Mart ayında ermənilərin xilas etdiyi 14 min türkdən biri Beybut Xan Cevanşir özünü xilas edən ermənilərə qarşı üç günlük qırğın, eləcə də aylarla davam edən adam oğurluğu, güllələnmə, aclıq, təhqir, talanlarla cavab verib.

Səbinə Əliyeva 1918-ci ildə həlak olan 46 erməni yetiminin adını niyə çəkmir? Onları Beybut Xan Cevanşirin əmri ilə uşaq evinin 4-cü mərtəbəsinin pəncərəsindən atıblar, valideynləri isə qətlə yetirilib. Bakıda müalicə olunan ermənilərin öldürülməsindən niyə söz açılmır? Bunlar yalnız tarixi keçmişin epizodlarıdır.

Hazırda isə Azərbaycan soykırımdan danışa bilən son ölkə olmalıdır, çünki son onilliklərdə Azərbaycan bütün tarixi Qardman, Şirvan və Naxicevan ermənilərinə qarşı etnik təmizləmə, soyqırım aparıb. Aylar əvvəl isə bütün dünyanın gözü qarşısında Dağlıq Qarabağı boşaldıb.

Son üç ildə Azərbaycanın cinayətkar davranışı 150 mindən çox erməni etnik və irqçi ayrı-seçkilik və silah təhlükəsi altında öz vətənlərini tərk edib. Səbinə Əliyevanın bəyanatında bu məzmun olmalı idi. O, qeyd etməli idi ki, Dağlıq Qarabağ əhalisi təxminən 10 ay humanitar fəlakət içərisində idi. Dağlıq Qarabağda aclıq qeydə alınarkən, insanların heç bir səbəb olmadan keçid məntəqəsindən oğurlanması və cinayət işi başlanarkən Səbinə Əliyeva niyə beynəlxalq təşkilatlara məktub göndərməyib?

Gardman-Şirvan-Naxicevan Ümumaməni Birliyi Səbinə Əliyevanın bəyanatını pisləyir. Bu, Azərbaycanın həm insan hüquqlarının müdafiəsindən, həm də tarixi reallıqla üzləşmək istəyindən uzaq olduğunun daha bir sübutudur.

Ona görə də biz Səbinə Əliyevaya Bakıdakı siyasi məhbuslara, repressiyaya məruz qalan jurnalistlərə və feodal cəmiyyətinin yuxarı qəbilələrindən aşağı olan sadə insanlara baş çəkməyi məsləhət görürük. Və nəhayət, biz beynəlxalq arbitraj təşkilatlarını və ya Azərbaycanda akkreditə olunmuş diplomatik korpusun nümayəndələrini Səbinə Əliyevaya öyrətməyə çağırırıq ki, onun funksiyası insan hüquqlarını qorumaqdır, onların pozulmasını qanuniləşdirmək deyil”.

Daha çox göstər
Back to top button