Hüquq müdafiəçisi Kristine Qriqoryan “2020-ci il 44 günlük müharibə zamanı itkin düşmüş şəxslərin və onların ailə üzvlərinin hüquqlarının vəziyyəti” rəmzini daşıyan hesabatın təqdimatında iştirak edib.
Kristine Qriqoryan görülən işlərə və hazırlanan hesabata görə Helsinki Vətəndaş Assambleyasının Vanadzor üzrə idarəsinə təşəkkür edib.
Müdafiəçi itkin düşmüş şəxslərin hüquqlarının müdafiəsi ilə bağlı fəal tələblərinə görə yaxınlarına, həmçinin tədbirdə iştirak etdiklərinə görə beynəlxalq təşkilatların və diplomatik nümayəndəliklərin nümayəndələrinə təşəkkür edib.
Müdafiəçi əvvəlcə tədbirdə iştirak edən xarici diplomatik nümayəndəliklərin nümayəndələrinə iki mesaj göndərdi:
“Azərbaycan tərəfi Ermənistandan Artsaxa ilk dəfə martın 8-də dayandırılan və cəmi üç gün əvvəl bərpa olunan qazın nəqlini yenidən dayandırdı.
Bu, Artsax xalqına qarşı davam edən təzyiq və hədə-qorxu aktıdır. Azərbaycan dövləti tərəfindən ermənilərin Artsaxdan çıxarılmasına və ermənilərin etnik təmizlənməsinə yönəlmiş bir nöqtədən idarə olunan siyasətin təzahürüdür”.
“Xahiş edirəm,paytaxtlarınıza məlumat verin ki, 44 günlük müharibədən təxminən iki il keçsə də, itkin düşmüş şəxslərin tapılması və hərbi əsirlərin qaytarılması məsələləri hələ də həllini tapmayıb”.
Əvəzində biz beynəlxalq humanitar hüquqla birbaşa müdafiə edilməli olan şəxslərə qarşı Azərbaycan tərəfindən süni məhkəmələrin aparılmasının şahidi oluruq”.
Müdafiəçi qeyd etdi ki, bunlar humanitar məsələlərdir, onların arxasınca getməsi hamımızın borcudur, insan hüquqları geosiyasi yanaşmalardan kənarlaşdırılmalıdır.
Müdafiəçi itkin düşmüş şəxslərin yaxınlarının hüquq müdafiəçisinə ünvanlanmış ərizə və şikayətlərinin öyrənilməsindən, habelə müxtəlif başçəkmələrin və faktaraşdırıcı missiyaların nəticələrindən irəli gələn aşağıdakı qrup məsələləri qeyd edib:
2020-ci ilin sentyabr-noyabr aylarında baş vermiş hərbi əməliyyatlar zamanı, eləcə də aktiv döyüş əməliyyatları başa çatdıqdan sonra dövlət orqanları onların qohumlarının bir çox hərbçilərin taleyi barədə lazımi məlumat almaq hüququnu lazımi səviyyədə təmin etməyiblər.
Düzdür, aktiv döyüş əməliyyatları zamanı belə məlumatlar çox vaxt obyektiv əldə edilmirdi, lakin bəzən günlər, hətta aylar keçsə də, dövlət qurumları vətəndaşlara onların yaxınlarının taleyi ilə bağlı heç bir məlumat vermirdilər və bu olduqca qəbuledilməzdir.
Naməlum hərbçilərin ailələrinə psixoloji dəstəyin göstərilməsi Müdafiə nazirliyinin nəhəng səylərinə baxmayaraq, pərakəndə, xaotik şəkildə təşkil olunub, heç bir institusional yanaşma olmayıb.
İtkin düşmüş şəxslərin statusu ilə bağlı qeyri-müəyyənlik səbəbindən yaxınları planlaşdırılmış və davam edən yardım proqramlarına və dövlət sosial təminatlarına çıxışda çətinlik çəkiblər.
