Ermənistan Parlamentinin AŞPA-dakı nümayəndə heyətinin üzvü Armen Gevorqyan Büronun və Daimi Komissiyanın işinin gedişi ilə bağlı müzakirələr zamanı Azərbaycanın həyata keçirdiyi siyasətə txounub.
O qeyd edib ki, Dağlıq Qarabağda ermənilərin etnik təmizlənməsindən 1 il ötür.
“Dağlıq Qarabağda öz ata-baba yurdunu itirmiş ən azı 120 min erməni ümidsizliyə qapılıb, gələcəkdən məhrumdur. Azərbaycan Artsaxda erməni irsini, xalqımızın kimliyini bir ildən artıqdır ki, cəzasız olaraq məhv edir. Bakıda onlarla erməni, o cümlədən Dağlıq Qarabağ rəhbərliyi əsir qalıb. Vəziyyət günü-gündən pisləşir.
Eyni zamanda Ermənistanla Azərbaycan arasında “sülh prosesi” gedir, Ermənistan tərəfi nəyin bahasına olursa-olsun sülh sazişi bağlamağa çalışır, Azərbaycan tərəfi isə tələsmir. Bu prosesdə əsas güc mərkəzlərinin müxtəlif geosiyasi məqsədləri var.
Bu şərtlərdə Azərbaycan bütün ciddi vasitəçiləri kənarlaşdırdı və indi Qarabağ danışıqlarının bütün tarixini ləğv etmək üçün ATƏT-in Minsk Qrupunu sıradan çıxarmağa çalışır. Beynəlxalq ictimaiyyət, o cümlədən bizim təşkilatımız fəaliyyətsizliyi yalnız Azərbaycan rəhbərliyinin aqressivliyinə təkan verir.
Dünyanın qalan hissəsi, o cümlədən Ermənistan rəhbərliyi sülhə ümid bəsləyəndə, Azərbaycan hərbi obyektlərini Ermənistanın beynəlxalq sərhədinə yaxınlaşdıraraq hərbiləşdirməni davam etdirir və Ermənistan Respublikasının ərazilərinə qarşı təcavüzkar ritorikasını heç vaxt dayandırmır. Nəticə etibarı ilə həqiqi sülh arzulanan illüziya ilə əvəz olunur.
Faktiki olaraq, danışıqlar proseso Ermənistan Türkiyə bloku arasında gedir. Danışıqlar prosesinin təməlində bütün ilkin şərtlərdən ən fundamentalı, bir-birinin mövcud olmaq hüququnun tanınması yoxdur. Türkiyə və Azərbaycanın müttəfiqliyi türk dünyasının yerdə fiziki birləşməsi və Ermənistan ərazisinin və burada yaşayan ermənilərin sayının azaldılması kimi ikili məqsədi güdərək, erməni məsələsinin “yekun həlli”ni güdür.
Əminəm ki, Avropa üçün də sülh tərəfdarı olan Ermənistanın Türkiyənin “sülh tələsindən” qaça bilməsi və ontoloji çağırışlarla qətiyyətlə üzləşməsi eyni dərəcədə vacibdir.
Gəlin özümüzü aldanmayaq. kağız heç vaxt sülh demək deyil, xüsusən də Qafqazda. Biz təkcə ədalətli və qanuni sülh sazişinə deyil, həm də razılaşdırılmış razılaşmaların həyata keçirilməsini təmin edəcək mexanizmlərin axtarışına üstünlük verməliyik.
Təşkilatımız qərar verməlidir ki, biz bu prosesdə hansısa mühüm rol oynamaq və “qırmızı xətlər”ə əsaslanan müəyyən siyasət yürütmək istəyirik, yoxsa sadəcə olaraq Azərbaycanla bağlı saxta siyasətini davam etdiririk”.
