“Birinci Sevastopol” telekanalının reportajında qeyd olunur ki, Azərbaycan prezidenti İlham Əliyev ərəb “Əl-Ərəbiyə” telekanalına verdiyi müsahibədə 1920-ci ildə sovet hakimiyyətinin qurulmasını “işğal” adlandırıb.
Jurnalistlər diqqət çəkirlər ki, belə ifadələr onun atası — Heydər Əliyevin, onilliklərlə KQB-də və SSRİ rəhbərliyində aparıcı vəzifələrdə çalışmış bioqrafiyasına ziddir.
Süjetin müəllifləri vurğulayır:
“Azərbaycanın hazırkı prezidenti İlham Əliyev əslində ictimai şəkildə öz atası Heydər Əliyevi işğalçılara köməkçilik etməkdə və onlarla sıx əməkdaşlıq etməkdə ittiham edib.
İlham Əliyev 27 avqustda ərəb “Əl-Ərəbiyə” telekanalına müsahibəsində bildirib ki, 1920-ci ilin aprelində Azərbaycanda sovet hakimiyyətinin qurulması işğal idi.
Bolşeviklər isə silah zoruna görə gənc müsəlman respublikasının 1918-ci ildə sakinləri tərəfindən yaradılmış demokratik Azərbaycanı əlindən alıblar.
Mən indi xatırlatmayacam ki, 2009-cu ildə Azərbaycan hakimiyyəti mərkəzdə işgəncəyə məruz qalmış 26 Bakı komissarının xatirəsinə ucaldılmış abidəni necə sökdürdü, hansı ki, Azərbaycan proletar inqilabının keçmiş dövlət simvolu idi.
İndi on minlərlə azərbaycanlının bütün hakimiyyət qurumlarında işlədiyini, sovet vətəni uğrunda döyüşdüyünü və vətənini müdafiə etməkdə igidliyə, vətənpərvərliyə və qəhrəmanlığa görə on minlərlə dövlət mükafatı, o cümlədən “Sovet İttifaqı Qəhrəmanı” medalları ilə təltif olunduğunu indi xatırlatmayacağıq.
Fərz edək ki, bu — sovet keçmişinin kökünü kəsəndir. Amma məsələ ondadır ki, hazırkı prezidentin atası Heydər Əliyev 1941-ci ildən etibarən Azərbaycanın tərkibində olan Naxicevan MSSR-də NKVD-də işləyib.
1950-ci ildən 1964-cü ilə qədər o, Azərbaycanın MDB-KQB-də işləyib, 1967-ci ildə isə general — Azərbaycan KQB sədri olub.
Yəni, hazırkı prezident İlham Əliyevin məntiqi ilə desək, onun atası təkcə kolaborant deyildi, həm də dissidentləri aşkar etmək, onlarla və separatizmlə mübarizə aparmaq üçün repressiv-siyasi orqana rəhbərlik edirdi.
Mən artıq xatırlatmayacam ki, Heydər Əliyev Azərbaycan KP MK-nın katibi olub, 82-ci ildən — SSRİ Nazirlər Sovetinin sədrinin birinci müavini və bütün ölkənin Siyasi Bürosunun üzvü olub.
Yəni, təkcə Azərbaycana deyil, həm də bütün Sovet İttifaqına rahatlıqla rəhbərlik edib və heç vaxt “işğal” barədə heç nə deməyib.
Yalnız Sovet İttifaqı dağıldıqdan sonra Moskvadan Azərbaycana ittifaq əhəmiyyətli şəxsi təqaüdçü kimi qayıdıb, eyni zamanda ümumittifaq təqaüdü alıb, sonra isə Azərbaycan prezidenti olmağa qərar verib.
Bundan əlavə, qəribə olan odur ki, hazırkı prezident İlham Əliyev 1982-ci ildə “işğalçıların” paytaxtı — Moskvaya gəlib, burada ona, necə bacardığını bilmirəm, superprestijli MQİMO institutuna daxil olmaq, orada 82-ci ildən aspiranturada oxumaq, sonra dissertasiya müdafiə etmək və nədənsə Moskvada qalmaq, 1990-cı ilə qədər orada dərs demək nəsib olub.
Ehtimal ki, bu, təsadüfən onun atasının məhz 1982-ci ildən Moskvada, Sovet İttifaqının rəhbərliyində işləməyə başladığı dövrə təsadüf edib. Bəs hazırkı şərq respublikasının prezidenti kim idi?”
Reportajın müəllifləri hesab edirlər ki, Əliyevin belə ifadələrini “tərcümə çətinlikləri” və ya “yaddaş uçqunları”ilə izah etmək olar.
Eyni zamanda xatırladılır ki, məhz sovet hakimiyyəti Dağlıq Qarabağı Azərbaycana verib və uzun illər Heydər Əliyevin iştirakı ilə ermənilərin etirazlarını zorla yatırıb.
Həmçinin materialda hazırkı geosiyasi vəziyyətdən də Rusiya ilə münasibətlərin kəskinləşməsi, İngiltərə və Türkiyənin Cənubi Qafqazda nüfuzunu gücləndirmək cəhdləri və Azərbaycan, Özbəkistan və Türkmənistanın iştirakı ilə yeni iqtisadi ittifaqların formalaşmasından bəhs olunur:
Reportaj, regionda nüfuz uğrunda mübarizənin nəticəsinin böyük ölçüdə Çində keçiriləcək YDT-nin (ŞƏT) yaxınlaşan sammitinin nəticələrindən asılı olacağı qənaəti ilə başa çatır.
