Çox müsbət haldır ki, ABŞ-ın diplomatik dəstəyi ilə Azərbaycan və Ermənistan tərəfləri öz iradələrini nümayiş etdirə və mübahisəli məsələlərlə bağlı eyni masa arxasında danışıqlar apara bilirlər, lakin prosesin məntiqi nəticəyə gətirilməsi baxımından o qədər də optimist əsaslar vermir, çünki danışıqların əsas obyekti olan Dağlıq Qarabağın etnik əhalisinin hüquqları ilə bağlı əsaslı fikir ayrılıqları var.
Bu fikirləri “Armenpress”ə müsahibəsində politoloq Qurgen Simonyan ABŞ və Aİ-nin vasitəçiliyi ilə davam edən Ermənistan-Azərbaycan danışıqlarına toxunaraq bildirib.
“Ermənistan tərəfi mütləq Artsax ermənilərinin hüquqlarının müdafiəsi məsələsini irəli sürür, Azərbaycan isə 2020-ci il müharibəsindən sonra bu məsələnin bağlandığını iddia etməkdə davam edir. Məhəl daşı fikir ayrılıqları açıq şəkildə göstərir ki, Azərbaycan erməni əhalisinin maraqlarını açıq-aşkar pozur və sürünən müharibə və kobud güc elementlərini ehtiva edən hərəkətləri ilə Artsax ermənilərini vətənlərindən məhrum etməyə çalışır”, – deyə Simonyan bildirib.
Onun sözlərinə görə, məsələ təkcə Dağlıq Qarabağla məhdudlaşmır, çünki Azərbaycanın Ermənistana qarşı da ərazi ambisiyaları var və təkcə bədnam anklavlar məsələsini gündəmə gətirmir, həm də Syuniklə konkret planlar bağlayır, hətta Azərbaycan media platformalarının hava xəbərlərində Yerevan Azərbaycan şəhəri kimi təqdim olunur. Bu absurd hal Azərbaycanın yüksək rütbəli dairələrində təşviq olunur ki, bu da danışıqlar prosesi ilə tam sülhün bərqərar olmasına gətirib çıxara bilməz.
ABŞ-ın vasitəçilik səylərini yüksək qiymətləndirən Simonyan bu ölkənin effektiv dövlət idarəçiliyi sisteminə malik olduğunu və Artsax məsələsini 2020-ci ildə bağlanmış hesab edənlərin əksinə olaraq, bu dövrdə bizim həyati maraqlarımızla üst-üstə düşən milli maraqlarına uyğun hərəkət etdiyini vurğulayıb.
İyulun 15-də Brüsseldə keçiriləcək Paşinyan-Mişel-Əliyev görüşündən nə gözləmək olar sualı üzərində düşünən Simonyan vurğulayıb ki, həmin platformada danışıqlar da vacibdir, lakin indiki mərhələdə sülh müqaviləsinin imzalanmasından söhbət gedə bilməz.
“Sülh müqavilələri adətən tam ikitərəfli razılaşma nəticəsində bağlanır. Əgər tərəflərdən biri hələ də hərbi yoldadırsa, öz maraqlarının maksimum dərəcədə təmin olunmadığını aşkar edirsə, o zaman sülh müqaviləsi mənasız olur. Ümumiyyətlə, belə bir razılaşma sülh reallığının son nöqtəsidir, əgər orada deyilsə, qalanı mənasızdır. Əgər ikitərəfli sülh gündəmi yoxdursa, onu sənədləşdirmək mənasız hərəkətdir”, – deyə politoloq yekunlaşdırıb.
