Canilər “vəhşiliklərə” görə üzr istəməyi tələb edirlər
Deyirlər, təkəbbür ikinci xoşbəxtlikdir. Azərbaycan prezidentinin köməkçisinin “Ermənistan keçmişdə törətdiyi vəhşiliklərə görə üzr istəməlidir” sözləri məhz belə səslənir. Keçmişdə, nə vaxt? Hikmət Hacıyevin Ermənistanın törətdiyi hansı vəhşiliklərdən danışdığı bəlli deyil, ancaq Azərbaycanın törətdiyi vəhşiliklərdən sonsuz danışmaq olar.
Sadəcə iki misal gətirək: www.erevangala500.com saytında “Бакинский рабочий” qəzetinin redaktor müavini, Azərbaycanın əməkdar jurnalisti Tatyana Çaladzenin kitabı var. Bu kitabın elmi məsləhətçisi Azərbaycanın o vaxtkı milli təhlükəsizlik naziri Namiq Abbasovdur.
Demək rəsmi sənəd var – Təhlükəsizlik Şurasının 12 yanvar 1992-ci il tarixli iclasının sözbəsöz protokolu. İclasa prezident Ayaz Mütəllibov sədrlik edib. Gündəlikdə qaz, işıq, su, gündəlik çörəyi olmayan mühasirədə olan Stepanakert məsələsi var idi. Prezident isə daxili işlər nazirinə sual verir: şəhərin yaşayış fondu nə qədər dağıdılıb? Aydın cavab gəlir: üçdə biri. Nazir əlavə edir ki, ətrafdan insanlar mərkəzə toplaşır, çoxmənzilli binaların zirzəmilərində toplaşır və Mütəllibov Şuşini ağır texnika, top və raket artilleriyası ilə gücləndirməyi mənalı şəkildə məsləhət görür. “Düşünürəm ki, hamı burada nə danışdığımızı başa düşür”, – Mütəllibov yekunlaşdırır.
Sənədin altında Azərbaycan Prezidenti Administrasiyasının möhürü var, aşağıda qeyd edilib: “Doğrudur” və Azərbaycanın dövlət katibi Mitad Abbasov imzalayıb.
Bundan sonra hansı qərarın verildiyi yalnız təxmin edilə bilər. Və bundan əvvəl, 1991-ci il noyabrın 25-də Azərbaycan Ali Soveti “Yuxarı Qarabağın azərbaycanlı əhalisinin təhlükəsizliyinin təmin edilməsi tədbirləri haqqında” qərar qəbul etdi. Nəzərə alaq ki, söhbət regionun bütün mülki əhalisinin deyil, yalnız azərbaycanlıların təhlükəsizliyindən gedir. Və bu qərarın icrası Müdafiə, Daxili İşlər və Milli Təhlükəsizlik nazirliklərinə həvalə edilib. Əgər ali hakimiyyət orqanı təhlükəsizlik orqanlarına əhalinin yalnız bir hissəsinin təhlükəsizliyini təmin etməyi tapşırırsa, bu o demək deyilmi ki, o biri – erməni dövlət himayəsindən məhrumdur, sanki qanundan kənardır? Tam olaraq belə çıxır. Yeri gəlmişkən, bu qətnamə hələ də bu günə qədər təsnif edilir.
Hansı tədbirlər görülüb? Həmin gün Şuşidən və azərbaycanlılar yaşayan kəndlərdən dinc əhalinin tam təxliyyəsinə başlanılıb. Azərbaycan Silahlı Qüvvələrinin nizami hissələri, Rövşən Cavadovun komandanlığı ilə OPON-un cəza dəstələri, Milli Təhlükəsizlik Nazirliyinin xüsusi təyinatlı dəstələri məktəblərdə və inzibati binalarda yerləşdirmişdir. Artsaxa böyük müharibə gəlib. Bəlkə ən yüksək dövlət səviyyəsində qəbul edilən və sənədləşdirilən bu qərarlar mərhəmət aktıdır? Və Bakıdan bu və digər sənədlərin məxfiliyini tamamilə açmağı tələb etməyin vaxtı çatmayıbmı?
Sonuncu sualı isə Hikmət Hacıyevə verək: Sumqayıt qırğınlarının qurbanları Sumqayıtla Bakının arasında, Lökbatan kəndi yaxınlığında hardasa dəfn olunublar. Bu yeri göstərə bilərmi? Neçə erməni dəfn olunub? Açın bu sirrin pərdəsini, cənab Hacıyev. O zaman Azərbaycanın Şərqi Zaqafqaziyanın yarım milyonluq erməni əhalisinə qarşı törətdiyi digər vəhşiliklərdən danışmaq olar.
Məmbə İnfoteka24
