Aprelin 16-da Ermənistan Təhlükəsizlik Şurasının katibi Armen Qriqoryan Brüsseldə Rasmussen Qlobal Qrupunun təşkil etdiyi, AB strukturlarının və üzv ölkələrin yüksək vəzifəli rəsmilərinin və ekspertlərinin iştirak etdiyi “Sülh kəsişməsi” mövzusunda müzakirədə iştirak edib.
ER Təhlükəsizlik Şurası idarəsindən verilən məlumata görə, müzakirə zamanı Cənubi Qafqazda sülhün bərqərar edilməsinə yönəlmiş addımlar müzakirə olunub və bu addımlar çərçivəsində Təhlükəsizlik Şurasının katibi ER hökuməti tərəfindən həyata keçirilən davamlı səyləri təqdim edib.
ER hökumətinin irəli sürdüyü “Sülh kəsişməsi” layihəsinə toxunulub, layihənin Avropa ilə Asiyanı birləşdirən həlledici qovşaq kimi əhəmiyyəti vurğulanıb.
“Ərazi idarəetmə və infrastruktur nazirinin müavini Kristin Qaleçyan “Sülh yollarının kəsişməsi” layihəsinin texniki üstünlükləri haqqında məruzə ilə çıxış edib.
Armen Qriqoryan sual-cavab formatında iştirakçıların suallarını cavablandırıb, xüsusilə Ermənistanın regional və beynəlxalq siyasəti ilə bağlı sualları cavablandırıb.
Üstəlik, Əliyev bəyan edir ki, Azərbaycan Avropa Məhkəməsinin çıxardığı qərarları icra etməyəcək. AŞ PA sədri və Parlament Assambleyasının 76 üzvü isə Azərbaycanın qara siyahısına salınıb.
Səbəb odur ki, Avropanın ali strukturu Azərbaycanda insan haqları məsələlərinə obyektiv qiymət verməyə cəsarət edib. AŞ PA sədri isə kifayət qədər sərt bəyanatla çıxış edərək qeyd edib ki, heç kim Avropa Şurasını şantaj edə bilməz. O, vurğulayıb ki, Əliyev özünü diktator kimi aparır.
Deyəsən, Avropanı təbrik etmək olar. Nəhayət, AŞ PA Azərbaycana qarşı sərt bəyanatla çıxış etməyə cürət etdi. Ola bilsin ki, Avropa Şurasının bu strukturu artıq başa düşür ki, bu cür davam edə bilməz, çünki Azərbaycan bütün qırmızı xətləri keçir.
Digər tərəfdən, belə bir açıqlamanın vaxtı keçmiş deyilmi? Axı bu vəziyyətin yaranmasında günahkar Avropa strukturlarının özləridir.
Çünki onlar daim Əliyev rejimini məhkəməyə verməyə çalışıblar və ya ən azından bir çox fenomenlərə göz yumublar və hər hansı qeyri-müəyyən bəyanatlar var idisə, onlar ardıcıl deyildilər, üstəlik, bu bəyanatların ardınca konkret sanksiyalar tətbiq edilməyib.
Bunun nəticəsidir ki, indi Azərbaycan artıq “başlarının üstündə oturub”.
Üstəlik, müxtəlif araşdırmalar göstərir ki, müxtəlif Avropa strukturları kimi AŞ PA da Azərbaycanın “kürü diplomatiyası”nın tətbiqi meydanına çevrilib. Bununla bağlı konkret cinayət işləri də var.
Azərbaycan illərdir ki, Azərbaycan lobbiçiliyi ilə məşğul olmaq üçün avropalı məmurlara neft dollarları və bahalı hədiyyələrlə rüşvət verir, AŞ PA-da səs “satın alır”.
Bu cür korrupsiya sxemləri vasitəsilə Azərbaycan Ermənistan və Artsaxa qarşı əks-təbliğat aparıb. Azərbaycan daima Avropadakı açıq laqeydlikdən və susqunluqdan Ermənistana və Artsaxa qarşı təcavüzə əl atmaq üçün istifadə edib, Avropa Şurasından isə “tərəflərə” birbaşa bəyanatlar və müraciətlər edilib.
Azərbaycana qarşı konkret məqsədyönlü qiymətlərin verildiyi bir hal olmayıb.
Yaxşı, “kürü”diplomatiyası öz işini görür. Eyni zamanda, Azərbaycan bir sıra Avropa ölkələri üçün mühüm neft və qaz tədarükçüsünə çevrilib.
Ona görə də bir sıra Avropa ölkələri və Avropa strukturlarının nümayəndələri üçün neft onların qəbul etdikləri prinsiplərdən və insan haqları gündəliyindən daha çox prioritetə çevrilib.
Ona görə də Azərbaycan Avropa Şurası çərçivəsində fəaliyyət göstərən bütün mexanizmləri, insan haqları normalarını sağa-sola pozur.
Orta əsrlərdə formalaşan xanlıq idarə modeli ilə Bakıda klassik mənada diktatura rejimi formalaşıb, lakin Avropa Komissiyasının sədrinin ağzından Əliyev “etibarlı tərəfdaş” hesab olunur.
Digər tərəfdən, Azərbaycan öz ehtiyatsız davranışı ilə sadəcə olaraq Avropa Şurasını gözdən salır və bu təşkilatın beynəlxalq imicinə xələl gətirir. Bu cür davranış davam edərsə, beynəlxalq ictimaiyyət və ya üzv dövlətlər onu korrupsiya sxemlərində batan mənasız, fəaliyyət göstərməyən təşkilat kimi qiymətləndirə bilər.
Məsələn, Azərbaycan Avropa Şurasının üzvü olaraq qalırsa, lakin Azərbaycan dövlətinin törətdiyi cinayətlər və insan hüquqlarının pozulması ilə bağlı AİHM-in qərarlarını yerinə yetirmirsə, sual yaranır: niyə təşkilata üzv olan digər dövlətlər məhkəmənin qərarlarını icra etməlidir?
Belə olan halda Azərbaycan sadəcə olaraq Avropa Şurasından çıxarılmalı və ya konkret və ölçülə bilən sanksiyalar tətbiq edilməlidir ki, özünə gəlsin. Əks halda, bir neçə qınaq xarakterli müraciət və bəyanatlarla Azərbaycanı ayıqlaşdırmaq mümkün deyil.
Azərbaycan Laçın dəhlizini bağlayanda və daha sonra Artsax xalqının məcburi deportasiyasını həyata keçirəndə Avropa “yüngül” qınaq xarakterli bəyanatlar verdi ki, bu da… bəyanat olaraq qaldı və Azərbaycan bunu özü üçün yaşıl işıq kimi gördü.
