Geqard Elmi-Analitik Fondu Azərbaycanda qeyd olunan Milli İnsan Hüquqları Günü ilə bağlı məqalə dərc edib.
Məqalədə qeyd olunur ki, hələ 1998-ci il iyunun 8-də Azərbaycan prezidenti Heydər Əliyev ilk dəfə “İnsan hüquqlarının müdafiəsi üzrə Dövlət Proqramı”nı təsdiq etdi. 2007-ci ildən prezidentin sərəncamı ilə 18 iyun Azərbaycanda Milli İnsan Hüquqları Günü kimi qeyd edilir.
Onilliklər boyu insan hüquqlarının pozulması fonunda bu gün günün məntiqi çərçivəsində Bakıda ombudsmanların beynəlxalq simpoziumu keçirilib.
Bakıda belə bir tədbirin keçirilməsi gülüncdür. Birincisi, Azərbaycan prezidenti İlham Əliyev müraciətində “insan hüquqlarını reallaşdırmaq” adı altında Ermənistanı bir daha “Qərbi Azərbaycan” adlandırdı. Bununla o, faktiki olaraq regionun tarixi keçmişinin obyektiv həqiqətlərini hədəfə alıb, Ermənistan üçün təhlükə yaradıb.
Digər tərəfdən, artıq onilliklərdir ki, Azərbaycan insan hüquq və azadlıqlarının pozulması sahəsində beynəlxalq aləmdə aydın şəkildə təsdiqlənmiş lider mövqeyini davamlı olaraq “saxlayır”.
Belə ki, “Human Rights Watch”, “Amnesty İnternational” və çoxsaylı digər beynəlxalq insan haqları təşkilatları, eləcə də ABŞ Dövlət Departamenti öz hesabatlarında dəfələrlə Azərbaycanda insan hüquqlarının müdafiəsi və ümumilikdə qanunun aliliyi ilə bağlı narahatlıqlarını ifadə ediblər.
2025-ci ildən etibarən Freedom House beynəlxalq insan haqları təşkilatı Azərbaycanda siyasi azadlığı mümkün 40 baldan 0, vətəndaş azadlıqlarını mümkün 60 baldan 7 balla, internet azadlığını isə mümkün 100 baldan 34 balla qiymətləndirib.
Azərbaycan üçün ümumi azadlıq indeksi mümkün 100 baldan 7-dir ki, bu da Azərbaycanı əminliklə “Azad olmayan ölkələr” kateqoriyasına daxil edir.
Sərhədsiz Reportyorlar beynəlxalq təşkilatının mətbuat azadlığı indeksində Azərbaycan Əfqanıstan və Şimali Koreya kimi ölkələri geridə qoyaraq 180 ölkə arasında 167-ci yerdədir.
Belə gülünc göstəricilərdən sonra Azərbaycanda insan haqlarına həsr olunmuş tədbirin keçirilməsi insan məntiqinin bütün mümkün vasitələrindən açıq-aşkar yayınmadır. Azərbaycanda, deyəsən, irsi avtoritarizmin nəticəsi olan milli azlıqların zülmünü, gender bərabərsizliyini (xüsusən də qadınlara qarşı zorakılığı), azad mətbuatın tamamilə yoxluğunu, real müxalifətin, siyasi məhbusların və insanın təbii hüquqlarına elementar hörmətin olmadığını unudublar.
Digər böyük pozuntular Azərbaycan hakimiyyətinin Dağlıq Qarabağ ermənilərinə qarşı hərbi cinayətlərdən tutmuş pozulmuş hüquqlarının tanınmasının inkarına kimi siyasətidir.
Təbii ki, simpozunda Azərbaycan tərəfindən davam edən 120 min erməninin 9 aylıq blokadası haqqında danışılmayıb.
Bütün bunlarla yanaşı, Azərbaycanın hüquq müdafiəçisi Səbinə Əliyeva “xarici ekspertləri, ombudsmanları və milli insan hüquqları təsisatlarının rəhbərlərini” Bakıya dəvət edərkən, onun funksiyalarının yalnız deklorativ xarakter daşıdığını, Azərbaycanda İnsan Hüquqları Müdafiəçisi institutunun əliyev rejimin maraqlarına xidmət edilməsi bildirilibmi?
Bu cür tədbirlərin keçirilməsi Azərbaycan cəmiyyətinin yaşadığı və tərbiyə aldığı çirkin mühiti ört-basdır etmək üçün edilən Azərbaycanın ucuz cəhdidir.
